وصف الحال آقایان پس از مرگ همسرشان !

 

مـــــردها کاین گریه در فقدان همســــــــر می کنند
                                                                بعد مرگ همســـــــر خود ، خاک بر سر می کنند !
خاک گورش را به کیسه ، سوی منزل مـــی برند !
                                                               دشت داغ سینـــــه ی خـــــود ، لاله پرور می کنند
چون مجانین ! خیره بر دیوار و بر در مــــــی شوند
                                                               خاک زیر پای خود ، از گریه ، هــــــی ! تر می کنند
روز و شب با عکــس او ، پیوسته صحبت می کنند
                                                               دیده را از خون دل ، دریای احمــــــــر مــــی کنند !
در میان گریه هاشان ، یک نظر ! با قصد خیــــــر !!
                                                               بر رخ ناهیـــــــد و مینـــــــــا و صنــــــوبر می کنند !
بعدٍ چنــــــدی کز وفات جانگــــــــداز ! او گذشـــت
                                                               بابت تسلیّت خـــــــود ! فکــــر دیگــــــر مـــی کنند
دلبری چون قرص ماه و خوشگل و کم سن و سال
                                                               جانشیـــــــــن بی بدیل یار و همســـــــر می کنند
کـــــــــج نیندیشید !! فکــر همســـــــر دیگر نیَند !
                                                               از برای بچـــه  هاشان ،  فکر مـــــــادر  مـــی کنند!

ماجرای غریق نجات!!!

فرهاد و هوشنگ هر دو بیمار یک آسایشگاه روانى بودند. یکروز همینطور که در کنار استخر قدم مى زدند فرهاد ناگهان خود را به قسمت عمیق استخر انداخت و به زیر آب فرو رفت.

هوشنگ فوراً به داخل استخر پرید و خود را در کف استخر به فرهاد رساند و او را از آب بیرون کشید.

وقتى دکتر آسایشگاه از این اقدام قهرمانانه هوشنگ آگاه شد، تصمیم گرفت که او را از آسایشگاه مرخص کند.

هوشنگ را صدا زد و به او گفت: من یک خبر خوب و یک خبر بد برایت دارم. خبر خوب این است که مى توانى از آسایشگاه بیرون بروى، زیرا با پریدن در استخر و نجات دادن جان یک بیمار دیگر، قابلیت عقلانى خود را براى واکنش نشان دادن به بحرانها نشان دادى و من به این نتیجه رسیدم که این عمل تو نشانه وجود اراده و تصمیم در توست. 

و اما خبر بد این که بیمارى که تو از غرق شدن نجاتش دادى بلافاصله بعد از این که از استخر بیرون آمد خود را با کمر بند حولة حمامش دار زده است و متاسفانه وقتى که ما خبر شدیم او مرده بود.
هوشنگ که به دقت به صحبتهاى دکتر گوش مى کرد گفت: او خودش را دار نزد. من آویزونش کردم تا خشک بشه...
حالا من کى مى تونم برم خونه‌مون ؟

این  داستانِ   ابتدای  ترم  من  است  

                                           ابتدای فصل سرد سرمای من است

دوستان   و    درس    و    کتابانم     غریب

                                           شهر   و  کلاس  و  خوابگاهان  را  غریب

ترم   اول   عشق  و  حال  در  شهر  و  صفا 

                                           بی  خیال  از  درس  و  استاد   در   خفا

ازخنده در زنگ شفق تا دوست یابی در زبان 

                                           ازسختی پویانظر تا بی کسی در امتحان

راه    فنی    تا    به    سلف    تفریح    ما

                                           گاه    گاهی    کافه    تریا    جای    ما

روز ها  چون  برق  و  باد  از  هم  گذشت

                                           ای  دریغا   جزوه  ای   خوانده   نگشت

لیک  از  حواسان   پرت  بود  فرجام  کار

                                          حل   تمرین  ،  پاس   ترم   انجام   کار

زود    بگذشتی   و   نهایت   هم   بشد

                                          فرجه  ها ی    امتحانات    هم    بشد

دست  و  پا   بر   لرزه  و  سیما  خجل

                                          مهر     تجدیدی     بیامد     بر   سجل

در   کویر   درس   و  تمرین   و  سوال

                                         هوش  ما  را  برد  به  یغما  یک شغال

صبح    رستاخیز   ببردند   در   کلاس

                                         یک  به  یک  ما   را   و   کار  ما  خلاص

دشت   لوت   بود   بی  مادر   کلاس

                                        کی  به  اطرافت  کسی  بود  در کلاس

هر  که  چون  کیسل  درون لاک خود

                                       چشم  و  سر  می پلکیدند خود به خود

امتحان ها   نیز  عاقبت  پایان  گرفت

                                       یک  نفر  غم   ،  دیگری  شایان  گرفت

های  و  هوی   کودکان   بالا  گرفت

                                       بازار    نمره    باز    هم    کالا    گرفت

عابدی    در    اتهامات    فرد     یک

                                       آمار     تجدیدی     او     گردیده     یک

هم نیاز و هم زمان کی جایز است؟

                                       فکر  شاگرد  اولی  کی  جایز  است؟

در   میان    برق   ،   پاس   الریاض

                                       النیاز    است    النیاز    است    النیاز

حال  پشیمانی امروزت  چه سود؟

                                       فکر  پاس  با نمره  ده  را چه سود؟

ای بر سرت خاک تو کامروز شاعری

                                       تو   کز   دنیا   نداری    جز   ظاهری

تو  بیا  ای  ساقی  باده   به  دست

                                    برقیان بوعلی جامی بدارند در دو دست

پر  کن  این  جام از می و حالی بده

                                      فکر    راه   چاره   کن  ،  جانی   بده

آهنگ یاس درباره شکست استقلال :
.
.
.
از چی بگم؟
... ... ... ... ... ... شاید اس اس دوس داری
قصه ی همون استقلال سه تایی
اگه قصه تلخه گناه واقعیت
داستان اس اس و گل های باخت دیشب
که نشستن تو آزادی با افسوس کاشکی
... یه دنیزلی جای یه مظلومی مغرور داشتیم
مهدی موقعیت ساخت و زائد گل گرفت
اتشی که کل ورزشگاه رو مثله گرگ گرفت
یه استقلالی با داد و فریاد گفت زود
حمله کنید و گل بزنید ولی وقتم کم بود
چشمام خشک شد یکم بهم اشک بده ایزد
این استقلالی ها چطور واسه پرسپولیس برنامه بریزن

ترس

من زندگی را دوست دارم
ولی از زندگی دوباره می ترسم!
دین را دوست دارم
ولی از کشیش ها می ترسم!
قانون را دوست دارم
... ولی از پاسبان ها می ترسم!
عشق را دوست دارم
ولی از زن ها می ترسم!
کودکان را دوست دارم
ولی از آینه می ترسم!
سلام را دوست دارم
ولی از زبانم می ترسم!
من می ترسم، پس هستم
اینچنین می گذرد روز و روزگار من!
من روز را دوست دارم
ولی از روزگار می ترسم!

همای...

زاهدا ، من که خراباتی و مستم... به تو چه؟!

ساغر و باده و بد بر سر دستم...به تو چه؟!

تو اگر گوشه ی محراب نشستی، صنمی گفت چرا؟!

من اگر گوشه ی میخانه نشستم...به تو چه؟!

آتش دوزخ اگر قصد تو  و  ما بکند !

تو که خشکی چه به من ،من که تر هستم...به تو چه؟!

شعرهای ناگفته...

مجال  پرسش   از  عالم  چرا  نیست ؟                که  خاک  و  جوهر  ما  هر دو  یکٌیست

چو مستغرق به تسبیحش جهان است                چرا شش روز  عمرم  پیش من نیست؟

گر  صواب  آن  است ، تشنه  در  بیابان                مجال   خوردن   خونش   بر  او  نیست

چرا  این   کوله  بار   بر   دوش   انسان                دلیل  می  فروشی  در جواب  نیست ؟

در   این    مهمان  سرای   بین   راهی                مسافر،بیش از این ماندن صواب نیست

شعرهای ناگفته...

بغض شعرم را شکاندی ای پسر           از  دلم  آهی  ستاندی  ای پسر

طبع  تو  روشن تر  از  انوار  مهر           تیرگی  را  خوب  راندی  ای  پسر

اشک  در ابیات  شعرت  موج زد           خنده  را  راهی  نماندی  ای پسر

سینه آگاه ازغمت درد آشناست           مرده  از  خوابم   پراندی  ای  پسر

لیک صبری  پیشه کن فرهاد وار           کو  به  صد  ایوب  ماندی  ای  پسر

نامه را بستم ولی می بوسمش         کین لب ازطبعت خجل ماندای پسر

جوان ترین استاد دانشگاه جهان

آلیا صبور شهروند امریكایی ایرانی الاصل است كه تمام وقت در دانشگاه نیویورك تدریس می كند و به عنوان یك نابغه نام خود را در ردیف جوان ترین استاد دانشگاه جهان ثبت كرده است. وی در سن 10 سالگی در دانشگاه استونی بروك ثبت نام كرد و در 11 سالگی به عنوان عضو اركستر سمفونی راك لند به اجرای قره نی پرداخت.

 

ادامه نوشته

خراشهای عشق خداوند

چند سال پیش ، در یک روز گرم تابستان ، پسر کوچکی با عجله لباسهایش را در آورد و خنده کنان داخل دریاچه شیرجه رفت

مادرش از پنجره نگاهش می کرد و از شادی کودکش لذت میبرد. مادر ناگهان تمساحی را دید که به سوی پسرش شنا می کرد
مادر وحشتزده به سمت دریاچه دوید و با فریادش پسرش را صدا زد . پسرش سرش را برگرداند ولی دیگر دیر شده بود

تمساح با یک چرخش پاهای کودک را گرفت تا زیر آب بکشد، مادر از راه رسید و از روی اسکله بازوی پسرش را گرفت. تمساح پسر را با قدرت می کشید ولی عشق مادر آنقدر زیاد بود که نمی گذاشت پسر در کام تمساح رها شود.کشاورزی که در حال عبور از آن حوالی بود ، صدای فریاد مادر را شنید، به طرف آنها دوید و با چنگک محکم بر سر تمساح زد و او را فراری داد

پسر را سریع به بیمارستان رساندند. دو ماه گذشت تا پسر بهبودی پیدا کند. پاهایش با آرواره های تمساح سوراخ سوراخ شده بود و روی بازوهایش جای زخم ناخنهای مادرش مانده بود خبرنگاری که با کودک مصاحبه می کرد از او خواست تا جای زخمهایش را به او نشان دهد. پسر شلوارش را کنار زد و با ناراحتی زخمها را نشان داد ، سپس با غرور بازوهایش را نشان داد و گفت

" این زخمها را دوست دارم ، اینها خراشهای عشق مادرم هستند"

گاهی مثل یک کودکِ قدرشناس خراشهای عشق خداوند را به خودت نشان بده، خواهی دید چقدر دوست داشتنی هستند

عجیب ترین انسان ها

اگه طاقتشو داری برو ادامه

ادامه نوشته

سرگذشت اختراعات!!!

مرد کلمه را کشف کرد و مکالمه را اختراع کرد.

زن مکالمه را کشف کرد و شايعه اختراع شد!

 

مرد قمار را کشف کرد و کارت هاي بازي را اختراع کرد.

زن کارت هاي بازي را کشف کرد و جادوگري اختراع شد!

 

مرد کشاورزي را کشف کرد و غذا اختراع شد.

زن غذا را کشف کرد و رژيم غذايي اختراع شد!

 

مرد دوستي را کشف کرد و عشق اختراع شد.

زن عشق را کشف کرد و ازدواج اختراع شد!

 

مرد تجارت را کشف کرد و پول را اختراع کرد.

زن پول را کشف کرد و «خريد کردن» اختراع شد!

 

از آن به بعد مرد چيزهاي بسياري را کشف و اختراع کرد.

ولي زن همچنان مشغول خريد بود!

بخند تا بتٍرکی

^{به يارو ميگن ترمز ABS چيه؟
   ميگه: تو پيچ ها كاره يا ابولفضل رو ميكنن !!!!}

^{پيرزنه از مكه برميگشت توي ساكش شيشه هاي مشروب پيدا ميكنن !! ميپرسند اينا چيه ؟
    پيرزنه ميگه : ننه جون من كه نميتونستم دور خونه خدا بگردم يك گيلاس از
    اينا ميخوردم خونه خدا دور سرم ميچرخيد !!!!}

^{يكي جونش به لبش مي رسه،تف مي كنه ميميره !!!} 

^{يارو ميره كارواش ميگن ماشينت كو ميگه ديدم نزديكه پياده اومدم!!!}

ادامه نوشته

پاسخ دکتر حسابی

یکی از دانشجویان دکتر حسابی به ایشان گفت : شما سه ترم است که مرا از این درس می اندازید. من که نمی خواهم موشک هوا کنم . می خواهم در روستایمان معلم شوم .

ادامه نوشته

ایران قدیم

میرزا رضا کرمانی قاتل ناصرالدین شاه

ادامه نوشته

قوی ترین مرد جهان

مصیبت

دشت و صحرا به چه کار می آیند وقتی که گلی نمی روید، وقتی که سواری نمی تازد
ناودان ها به کدام توجیه ساخته می شوند وقتی که قرار نیست بارانی ببارد
زنده بودن چه سودی دارد وقتی که زندگی نمی کنی
آه که روزهای بچگی چه آسان از دست رفتند

روزمرگی همچون گردابی هولناک زندگی ام را در کام خود فرو برده،
حتی به افکار و حرفهایم سرایت کرده،
چه حقیقت تلخی
چه مصیبتی

مرگ نعمتی دست نیافتنی است وقتی که جرأت اعتراض نداری
وقتی که حتی نمی توانی شعر و غزل را دشنه کنی و بر دشمن بتازی
خبری از هوای خوب نیست

همه با هم غریبه شده ایم
چقدر نسبت به هم بی تفاوتیم
دنیای ما، تبدیل به من شده است
سقوط  ما در خودمان است
ای کاش به روشنی درک می کردیم که همه رفتنی هستیم

دیگر کسی باقی نمانده که به حرف هایم گوش فرا دهد
پس عجیب نیست که کسی حرفهایم را نمی فهمد
مرده، زنده، خواب و بیدار
دیگر تنهایی انسان ها مصیبت نیست
خالی بودن قلب ها حقیقت است
دیگر کسی دلش برای خودش هم نمی سوزد

دست ها همه بی صدا هستند
با سرعت قابل تحسینی به شب می رسیم
اما دیگر تقصیر از قصه ها و دشمن ها نیست
تقصیر از ماست
ماییم که سقوط می کنیم
قصه تمام صداها با حرف سکوت پایان یافته
دیگر سپیده ای در کار نیست ...

 براساس " سقوط"  داریوش اقبالی - شهریار قنبری

حاشیه ی عاشقی

بی همگان به سر شود      بی تو به سر نمیشود

داغ  تو  دارد  این  دلم        جای  دگر   نمی شود

مست و خرابم و هوس       بی تو  خفن  نمیشود

پارتی و قرص اکس هم       دگر    دوا   نمی شود

تو   بدترین   بهانه ایی       دلم  حالیش  نمیشود

بیا  که   طالعم   تویی       دگر   درست   نمیشود

سوز دل

سر هر کوی و گذر

                          سر ره

                                       هر رهگذری را دیدم

دست پرسش به گدایی جوابی کردم

                                                 که اگر گشته تمام ، شعله ی شمعم اکنون

        در سیاهی اتاق

                      نکند زخم کند پرزه ی فرش ،، پای عریان تو را

                                                                                    پا بر این قلب گذار

و اگر باز گذر میکنی از کوچه ی ما

              نکند پای بر این قلب خونین بگذاری به خطا

                                                                 قلبم ارزانی تو

ترس دارم خرده شیشه ی عمرم که شکست

                                  زخم سازد به سر سوزنی از

                                                              پای برگشت تو را

نیا باران...

نیا باران!

این شعرو پاک کردم (به خاطر یه سری دلایل)اگه دوس داشتین بیاین وبلاگ خودم بخونیدش...